Nauka słów

Znajomość wyrazów używanych w grze wpływa w dużym stopniu na osiągane wyniki punktowe. Dopuszczalność słów w scrabblach określają Zasady dopuszczalności słów. Wyrazy dopuszczalne w grze zawiera OSPS (Oficjalny Słownik Polskiego Scrabblisty). Dopuszczalność wyrazu można też sprawdzić online przy użyciu anagramatora PFS.

Nie ma jednej powszechnie stosowanej metody uczenia się słówek. Jest ich przynajmniej kilka:

  • Bardzo częste granie (na żywo bądź też w internecie). Minusem tej metody jest to, że możemy rozegrać nawet kilkadziesiąt gier, a nie poznamy żadnego nowego wyrazu. Jednak na początku przygody ze scrabblami jest to bardzo dobra metoda - wtedy bowiem znamy niedużo słów i na pewno poznamy wiele nowych.
  • Czytanie książek, oglądanie filmów popularnonaukowych i różnego rodzaju inne sposoby poszerzania swojej wiedzy, a co za tym idzie - słownictwa. Minusem tej metody jest to, że możemy poznać sporo słów, które niestety nie będą dopuszczalne w grze.
  • Wkuwanie słówek z OSPS-a, przedłużek i innych odpowiednio przygotowanych pomocy. Minusem tej metody jest to, że jest ona żmudna i czasochłonna. Trzeba też przygotować odpowiednią pomoc (np. wykaz przymiotników zakończonych na -OWY) lub ją zdobyć, co nie jest łatwe. Plusem jest to, że można poznać naprawdę dużo słów.

Poniżej znajdują się podpowiedzi, jak uczyć się słów, jakich słów używać, a jakich nie itp.

Podstawą słów są wyrazy 2- i 3-literowe, czyli tzw. dwu- i trójliterówki. Przydają się one np. podczas przyklejania wyrazów tak, jak na przykładach niżej. Dzięki wiedzy, że dopuszczalna jest dwuliterówka PA, można wykonać taki ruch:

Białe pole.

A dzięki znajomości wyrazu PAF, możemy zagrać tak:

Białe pole.

Naukę słów należy więc rozpocząć od wyrazów 2- i 3-literowych, choć przy okazji oczywiście będziemy poznawać także dłuższe wyrazy.

Podczas poznawania nowego wyrazu ważne jest zapamiętywanie, co to za rodzaj wyrazu i jaka jest jego forma podstawowa, czyli od jakiego wyrazu pochodzi dana odmiana. Może to być bowiem czasownik, rzeczownik albo jeszcze inna część mowy. Przykładem niech będzie tu trójliterówka SAP. Od razu można skojarzyć, że jest to odmiana czasownika SAPAĆ. Okazuje się jednak, że SAP to także rzeczownik, a do tego nie tylko rodzaju męskiego (ten SAP - rodzaj gleby), ale i żeńskiego (ta SAPA - gatunek ryby). Znajomość znaczenia bardzo często nie jest do niczego potrzebna. Czasem jednak, kiedy wiemy, co oznacza dany wyraz, możemy domyślić się tego, w jaki sposób on się odmienia. Przykładowo - jeśli wiemy, że GULDEN to jednostka monetarna, to możemy wydedukować, że ma dopełniacz na -A (tak jak GROSZ - GROSZA, DOLAR - DOLARA). Podobnie będzie w przypadku rzeczowników odnoszących się do mężczyzn - te, jeśli w mianowniku kończą się na spółgłoskę, zawsze będą miały w dopełniaczu lp. odmianę na -A, np. CHŁOP - CHŁOPA, FAKIR - FAKIRA, HACKER - HACKERA. Przy zapamiętywaniu wyrazów możemy je sobie w jakiś sposób kojarzyć z czymś, co znamy - np. zapamiętamy, że MONA jest dopuszczalna, bo jest taki obraz Mona Lisa. Nie przyda nam się natomiast zbytnio wiedza, że MONA to 'koczkodan z rodziny makakowatych'.

W przypadku czasowników należy zapamiętywać, czy są one przechodnie czyli czy mają w odmianie imiesłów przymiotnikowy bierny (np. GRANY, NIESIONY, WYPITY). Tu w jakiś sposób przydaje się znajomość znaczenia czasownika, bo można sobie wydedukować, czy czasownik powinien mieć imiesłów tego typu czy nie. Przykładowo - jeśli można coś ROBIĆ, to coś może być ROBIONE. Jeśli można kogoś ZBIĆ, to ten ktoś może zostać ZBITY. Z drugiej strony nie można niczego ani nikogo BŁĄDZIĆ, więc nie ma takiego imiesłowu jak BŁĄDZONY. Warto też w przypadku niektórych czasowników zapamiętać tryb rozkazujący czasownika - przykładowo GDAKAĆ ma w odmianie zarówno GDACZ, jak i GDAKAJ. Jednocześnie należy pamiętać o trybie orzekającym - w przypadku GDAKAĆ będzie to nie tylko GDACZE, ale i GDAKA.

Jeśli chodzi o rzeczowniki, to zwykle należy zapamiętać, jaki jest jego dopełniacz. W przypadku rzeczowników rodzaju żeńskiego będzie to czasem dopełniacz liczby mnogiej (np. KALKA ma w D. l.mn. KALK a. KALEK; STAJNIA ma STAJNI a. STAJEN; PAGODA ma tylko PAGÓD). W wypadku rzeczowników rodzaju nijakiego także czasem będzie to dopełniacz liczby mnogiej (np. DAMNO ma w D. l.mn. DAMN a. DAMIEN; LWISKO ma LWISK a. LWISKÓW). W przypadku rzeczowników rodzaju męskiego bardzo często będziemy zmuszeni zapamiętać, jaki jest dopełniacz liczby pojedynczej (np. ZRAZ ma w D. l.mn. ZRAZA a. ZRAZU) lub jaki jest dopełniacz liczby mnogiej (np. APEL ma w D. l.mn. APELI a. APELÓW). Jeśli rzeczownik rodzaju męskiego odnosi się do osoby, to często też będziemy musieli zapamiętać mianownik liczby mnogiej (np. ELEW ma w M. l.mn. ELEWI a. ELEWOWIE).

Często podczas gry chcemy położyć pewien wyraz, ale nie mamy pewności, czy jest on dopuszczalny w grze. Warto wtedy zapisać go i po grze sprawdzić, czy jest dopuszczalny. W ten sposób zapamiętamy czy też utrwalimy sobie jakieś słówko. Nierzadko również mamy ładnie wyglądający zestaw liter, ale nie widzimy z niego żadnego skrabla. Wtedy też warto zapisać taki skład (czasem również leżące na planszy litery, z którymi nasze mogłyby stworzyć skrabla) i po rozgrywce przekonać się, czy czegoś nie przegapiliśmy. Takie niezauważone wyrazy często zapamiętuje się na długo i przy następnej okazji już można je sobie przypomnieć i położyć.



↑↑↑ Skrable © 2010-2017: Koalar Valid HTML 4.01 Strict